دانشجویان مدیریت نبی اکرم

 مدیر و 10 نفر از کارکنانش از طناب بالگردیکه درصدد نجات آنها بود آویزان بودند.طناب آنقدر محکم نبود که بتواند وزن هر 11 نفر را تحمل کند.

کمک خلبان با بلندگوی دستی از آنها خواست یک نفرشان داوطلب شود و طناب را رها کند.البته داوطلب شدن همانا و سقوط به دره همان.

به ظاهر کسی حاضر نبود داوطلب شود.در این هنگام مدیر گفت:حاضر است طناب را رها کندولی دلش میخواهد برای آخرین بار برای کارکنانش سخنرانی کند.او گفت: چون کارکنان حاضرند برای سازمان دست به هر کاری بزنند وچون کارکنان خانواده های خود را دوست دارند و در مورد هزینه های افراد خانواده هیچ گله و شکایتی  ندارند و بدون هیچگونه چشم داشتی پس از خاتمه ساعت کار در اداره می مانند پس من برای نجات دادن آنان طناب را رها خواهم کرد.

به محض تمام شدن سخنان تحسین برانگیز مدیر همه کارکنان که به وجد آمده بودند شروع به دست زدن و ابراز سپاسگزاری از مدیر کردند.