با من حرف بزن،با من که شکسته تر ازشاخه ها هستم.من که سرگردانتراز ابرهای همین حوالی ام.

با من حرف بزن ازگفته های نا گفته دلت،از اضطراب کوچه باغ های بیقراری،از واهمه فرداهای

تنهایی،از اندوه لحظات بی کسی.